"We vinden veel steun bij elkaar. Eigenlijk is het therapie op de gang. Je kan over je problemen praten, want iedereen zit in hetzelfde schuitje. Op onze gang ligt al een paar dagen een puzzel van 1.500 stukjes. Iedereen die wil, kan aanschuiven. Zelfs de verpleegkundigen doen weleens mee. Dat is toch iets anders dan wanneer iedereen op zijn gsm zit. We hebben hier ook het WK voetbal gevolgd, met pronostieken. Sommigen reden toen zelfs met hun bed de kamer uit tot op de gang.”
Het voelt een beetje als op kostschool
“Als ik in het weekend naar huis ga, vraagt iedereen hoe het gaat. Ze bedoelen het goed, maar het is ook vermoeiend. Hier in Pellenberg kennen de anderen je situatie al en volg je elkaars verhalen van dag tot dag. Nieuwe mensen zijn in het begin vaak wat timide, maar het is leuk om hen te zien openbloeien. Gaat er iemand weg, dan maken we er een feestje van. Want het is toch altijd een beetje een afscheid.”