"Ik moest stoppen met bijna alles wat ik graag deed. Voordien sportte ik veel en liep ik zelfs marathons. Maar ik sliep slecht en werd somberder. Ik zat dicht tegen een depressie aan. Soms was een kleine beweging, zoals een kast opentrekken, genoeg om een felle pijnscheut te veroorzaken waardoor ik even niet meer kon bewegen. Ik heb ooit mijn zoontje laten vallen toen hij nog klein was. Hij viel gelukkig op de zetel, maar zelf kon ik op dat moment helemaal niet meer bewegen. Zoiets blijft door je hoofd spoken.”
“Hier leer ik mijn lichaam opnieuw te voelen. Soms doen we ook ademhalingsoefeningen. In het begin dacht ik: ‘Wat hebben die met mijn rug te maken?’ Maar ik merk nu hoeveel spanning en stress je lichaam vasthoudt. Mijn rug zal altijd een aandachtspunt blijven. Marathons lopen zit er niet meteen in, maar ik heb bijvoorbeeld wel nordic walking ontdekt. Ook over mijn werk denk ik na. Ik ben dertig en wil nog lang werken, dus misschien moet ik me bijscholen. Tot nu toe werkte ik in de nachtzorg. Toch zou ik graag iets blijven doen waarin ik voor mensen kan zorgen. Want dat mis ik het meest.”