Ik heb hemel en hel gezien
"Ik lag negen weken in het ziekenhuis, waarvan twee weken in coma. Ik had breuken en verwondingen aan mijn hoofd, kaak, ribben en bekken. Mijn been raakte geklemd in de vrachtwagen en was zwaar verbrijzeld. Het is heel kritiek geweest.” (slikt)
“Wat ik binnen een maand of twee zal kunnen, weet ik nog niet. Daarom ben ik blij dat ik in het weekend naar huis kan: ik kook, help mijn dochter en ben gewoon weer thuis. Zeven dagen op zeven hier in het ziekenhuis zou ik niet aankunnen. Ik kan geen week zonder mijn vriendin en dochter.”
“Mijn vriendin zei al langer dat we te weinig tijd samen hadden. Door mijn job leefden we meer als broer en zus. Maar ik heb besloten: het is gedaan met dat leven. Nu gaan we puur genieten van elkaar. Mijn baas heeft gezegd dat hij een bureaujob voor mij zal vinden als ik voldoende hersteld ben. En ik zal ook rustiger moeten worden. Ik wil van nature altijd vooruit, maar gelukkig kan mijn vriendin mij goed temperen (lacht). Ik heb dicht bij de dood gestaan en dat heeft mijn kijk op het leven veranderd. Ik heb zelfs al een idee voor een tweede tattoo, over mijn ongeval. Aan de bovenkant van mijn arm komt de hemel, aan de onderkant de hel. Licht en duister, want ik heb ze allebei gezien.”