“Na de transplantatie ben ik een tijdje gestopt, maar toen zei mijn dokter: ‘Je moet terug beginnen! Beschouw het als therapie.’ Eerst deed ik het met een rugzakje met een zuurstofmachine in. Nu dans ik weer twee keer per week. Ik doe het op mijn eigen tempo, mijn spieren kunnen het geen heel liedje volhouden. De rest van de dansgroep kent mijn verhaal, ik vind veel steun bij hen. Soms moet ik mij ernaartoe slepen omdat ik moe ben, maar ik stap er zoveel gelukkiger naar buiten. Ik kan eigenlijk beter dansen dan wandelen, waarschijnlijk omdat het mijn passie is. En dankzij de muziek: die geeft energie, hè!”
Onze reporter trekt door de gangen van campus Gasthuisberg en meet de hartslag van mensen die hier passeren.