"Ik ben mijn ziekte niet"
“Eerst twijfelde ik over de studie, want ik zou door deze behandeling mijn haar verliezen. Ik zei tegen mijn verpleegkundige Liesbeth dat ik het niet zag zitten. Zij luisterde. Dat alleen al betekende zoveel. Ik voelde me gehoord en kreeg de ruimte om zelf te beslissen. Uiteindelijk stemde ik in. Geen gemakkelijke keuze, maar ik heb er geen spijt van. De kanker is uitgezaaid, maar ik blijf hoopvol. Dat lukt dankzij de lieve mensen om me heen, in het bijzonder mijn man, zoon en dochter. En ook doordat ik durf uit te spreken wat ik belangrijk vind.”
“In het begin wilde ik alles begrijpen. Ik las alle studies en besprak ze met mijn arts. Dat gaf me een gevoel van controle. Door de jaren heen ben ik van denken naar voelen gegaan. Nu doe ik yoga, pilates en wandel ik regelmatig. Mijn sociale contacten zijn belangrijk voor me. Anderhalf jaar geleden stopte ik met werken. Ik werkte eerst bij het Europees Parlement, later bij IKEA als hoofd EU Public Affairs, maar het lukte niet meer door de behandelingen. Werk definieert je, dus het was zoeken: wie ben ik nu? Het lijkt alsof je jezelf verliest, maar je bent er nog altijd, in andere dingen. Ik ben ook mijn ziekte niet. Ik heb kanker, maar ik ben zoveel meer. Het gaat niet alleen om doen, maar om zijn. Daarin zit vandaag mijn kracht.”
Onze reporter trekt door de gangen van campus Gasthuisberg en meet de hartslag van mensen die hier passeren.