Column Annemie Struyf - "Ik ga niet met pensioen"

Ik ben 65 jaar geworden en deel daarover graag enkele gedachten met je.

Ik vierde mijn verjaardag in Noorwegen, in kleine kring, samen met regisseur Kristel en klankman Marijn. Voortaan krijg ik korting op trein, tram en bus. Ik prijs me gelukkig dat ik deze mooie leeftijd mag bereiken zonder noemenswaardige gezondheidsproblemen en met behoud van mijn energie. Dat is een cadeau van het leven, dat mij, godzijdank, een gunstig lotje heeft gegeven. 

Ik heb besloten om niét met pensioen te gaan. Mijn leeftijdsgenoten zijn intussen allemaal gepensioneerd en vragen mij waarom ik hun voorbeeld niet volg. Het antwoord is eenvoudig. Ik blijf werken omdat ik van mijn job hou en er veel voldoening en energie uit haal. Waarom dus niet nog een eindje doorgaan? Als ik op reportage ben in het buitenland, stuur ik onnozele filmpjes naar mijn kleinkinderen. Toen ik op mijn 65e verjaardag zo’n filmpje op mijn sociale media postte, reageerde iemand: “Misschien moet grootmoeder wat vaker thuisblijven.” Wat een zure reactie. Zo wil ik zelf alvast niet oud worden. Ik ben oprecht blij met mijn leeftijd. Ik wil mij niet jonger voordoen dan ik ben, maar ook niet ouder.

Soms geneer ik mij een beetje voor mijn leeftijdsgenoten. Toen ik ambassadeur was van Tournée Minérale, de maand zonder alcohol, pleitte ik voor nultolerantie in het verkeer. Daarop kreeg ik vooral negatieve reacties van zestigers en zeventigers. Vaak mannen, die assertief het recht opeisten om na enkele glazen alcohol toch in de auto te stappen. Dan denk ik: “Shame on you, boomers!”

Ik hoop nog lang te leven en mijn vijf kinderen en (voorlopig) zes kleinkinderen veilig en wel te zien opgroeien. Ik denk aan zuster Ida uit In Hemelsnaam, die zei: “Als je oud wil worden, moet je ook graag oud willen zijn.”

65 vind ik de max. Heel wat mensen krijgen niet de kans om 65 jaar te worden.

Ik denk aan de miljoenen meisjes wereldwijd die elk jaar genitaal verminkt worden. Ik weet het, het is een ver-van-ons-bed-verhaal. En ja, wij hebben hier ook onze problemen. Maar sinds ik die kinderen voor mijn ogen verminkt zag worden, heb ik mezelf beloofd hun verhaal te blijven vertellen. Vanaf mijn 65e wil ik aan zoveel mogelijk mensen vragen om met een vaste betaling mee aan de kar van de organisatie Hope for Girls te trekken.

Hoe ouder ik word, hoe minder ik mij aantrek van wat mensen denken of zeggen over mij. Jazeker, ik zet 10.000 stappen per dag.

Er was ook deze mooie verjaardagswens van een 78-jarige vrouw: “Als écht oudje schrijf ik je: blijf je bezighouden met je gezondheid en beweeglijkheid, bloedwaarden en eetgewoonten. Als je geest maar jeugdig blijft? Dat is een wegwuifcliché. Oud worden is lichamelijk verslijten. Neem dat van mij aan en leer ermee om te gaan.”

Onlangs vroeg iemand mij een brief te schrijven, als mijn 85-jarige zelf. Dat vond ik een moeilijke opdracht. Want het is lastig om twintig jaar in de tijd vooruit te kijken. Leef ik dan nog wel? In elk geval, ik laat je om te eindigen de brief lezen.

Beste lezer,

Tegenwoordig woon ik het grootste deel van het jaar in Frankrijk, met mijn lief. Mijn kinderen en kleinkinderen komen vaak logeren en die weken zijn voor mij het hoogtepunt van het jaar. Ik schrijf een boek op mijn eigen tempo, zonder deadlines dus. Het is een heel persoonlijk boek, waar ik vele jaren over nagedacht en getwijfeld heb. Maar nu komt het er toch van.

Ik leef een eenvoudig, maar kwaliteitsvol leven, met weinig spullen en agendapunten. We eten lekker en gezond, maken samen reizen en uitstapjes. Er komen veel vrienden over de vloer. Mijn lief en ik genieten van elkaar, het bos, een stevige wandeling, een museumbezoek. We lezen veel, luisteren naar muziek, genieten van het uitzicht, een goed glas wijn, een echt gesprek. Meer moet dat niet zijn.

Hartelijke groet,

Annemie