Column van de pastor - "Het leven overtreft de wildste fantasie"

Bijzonder, nog eens 25 kaarsjes mogen uitblazen als je bijna 50 bent. 

Dit jaar vier ik mijn zilveren jubileum als ziekenhuispastor. Niet te vatten, de jaren zijn voorbijgevlogen. De dag dat ik als pas afgestudeerde dit grote ziekenhuis binnenstapte, herinner ik me als gisteren: onder de indruk, zenuwachtig, nieuwsgierig, vol verwachting.

“Ondertussen zal je alles al wel eens gezien hebben” en “Jij schrikt zeker nergens meer van”, hoor ik regelmatig als ik aan mensen vertel dat ik hier al zo lang werk. Niets is minder waar. Ik maak nog wekelijks dingen mee die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Als ziekenhuispastor heb ik het grote geluk om de hele dag met levensverhalen van mensen bezig te mogen zijn. Die zijn vaak zo schrijnend, schokkend, ontroerend of complex dat ik ze in een boek of film over­dreven zou vinden. Het leven overtreft de wildste fantasie. 

In die 25 jaar is mijn hart gevuld geraakt met een rijkdom aan levensverhalen.

Er zijn tragische verhalen. Een vrouw verliest achtereen­volgens haar man en beide zonen aan een slepende erfelijke ziekte. Enkele maanden nadien krijgt ze zelf een fatale ­diagnose. Na de eerste shock komt de dood als een oude vriend. Een Shakespeareaans drama is er niets tegen. 

Er zijn ontroerende verhalen. Een dochter bezoekt elke dag trouw haar dementerende vader. Het is mooi om te zien hoe teder ze met hem omgaat. Als ik haar dat zeg, begint 
ze te huilen. “Mijn vader was zo’n fiere, intelligente man. 
Ik vind het zo pijnlijk om te zien hoe weinig er van hem overblijft, vooral omdat ik weet dat hij dat zelf verschrikkelijk zou vinden. Maar anderzijds was hij ook zo streng en vaak ontoegankelijk. Als kind was ik altijd een beetje bang voor hem. Nu er zoveel wegvalt, komt er een heel zachte kant van hem naar boven, en op een vreemde manier ben ik daar dankbaar voor.” Een hele ­persoonlijkheid die afbrokkelt. Veel pijn, maar ook ver­bondenheid. Veel liefde en een beetje troost. 

Er zijn romantische verhalen. Een jonge vader vraagt bij de geboorte van hun doodgeboren kindje zijn partner ten huwelijk, en neemt hun kindje als getuige. “In goede en kwade dagen. De kwaadste dagen zijn nu, maar de liefde wordt er alleen maar groter door. En zo blijf jij een onuitwisbaar deel van onze liefdesband, kleine schat.”

En er zijn ook grappige verhalen. Zo stond ik eens aan het doodsbed van een bejaarde dame. Haar familie bleef zich maar zorgen maken om haar prothese. Daar zat immers geld in verstopt. Uiteindelijk werd het zelfs bijna mee begraven. 

Ik heb de stadscampus in het centrum van Leuven zien verdwijnen en campus Gasthuisberg zien veranderen en uitgroeien tot een heuse stad. Gaandeweg ben ik thuisgekomen in die stad en heb ik de meest diverse ‘inwoners’ leren kennen. Ik heb stagiaires zien groeien en bloeien en dierbare collega’s ontmoet. Van sommigen van hen heb ik afscheid genomen, door vertrek, pensioen, overlijden. Wat intens, wat een rijkdom.

Ik zou zo tekenen voor nog eens 25 jaar zorgpastoraat, maar dat haal ik (hopelijk) niet meer voor mijn pensioenleeftijd. En als ik iets geleerd heb in het ziekenhuis, dan is het wel dat je nooit weet wat de toekomst brengt. 

Dus begin ik gewoon aan de volgende dag, nog altijd onder de indruk, nieuwsgierig, vol verwondering, verbondenheid en heel dankbaar.