Klassieke behandeling van interstitieel longlijden
De klassieke behandeling van interstitieel longlijden bestaat uit corticosteroïden, bijvoorbeeld medrol in tabletten. Dit blijft de standaardtherapie, ook al zijn er geen overtuigende studies die het nut aantonen. Vaak wordt aan deze therapie nog azathioprine (Imuran) toegevoegd. Ook van deze combinatie is het nog steeds niet duidelijk of het erg effectief is.
Bij bepaalde vormen van longfibrose of wanneer er onderliggend een systeemziekte werd vastgesteld, wordt soms gebruik gemaakt van cyclophosphamide (endoxan) via een infuus of in tabletten.
Het is belangrijk te vermelden dat deze therapie jarenlang werd beschouwd als de standaardtherapie, maar dat er nooit harde bewijzen zijn geleverd dat dit de beste therapie tot op heden is.
Gezien de kennis over het ontstaan en de evolutie van longfibrose in de laatste jaren sterk is toegenomen, is een logisch gevolg dat ook nieuwere behandelingen het levenslicht zien. Deze behandelingen, waarvan een aantal veelbelovend zijn, zijn voor het ogenblik enkel beschikbaar in het kader van klinische studies.
Een aantal mensen met idiopathische longfibrose (IPF) worden op heden behandeld met de combinatie van corticosteroiden (medrol®, prednisone, …) met azathioprine (Imuran®) en N-Acetylcysteine (Lysomycyl®, N-Acetylcysteine). Eind oktober 2011 werd een Amerikaans onderzoek stopgezet nadat bleek dat deze combinatie van produkten gepaard ging met een hoger aantal nevenwerkingen en zelfs overlijden dan in de groep patiënten die hier niet mee behandeld werd. Daarom zullen in ons centrum ook geen nieuwe patiënten met IPF meer gestart worden met deze behandeling tot het duidelijk is wat hiervan de oorzaak is.
Print
Stuur door
